Optical Fiber Technician को यात्रा

खम्बादेखि सपनासम्म : एउटा फाइबर टेक्निसियनको यात्रा

जीवनमा केही यात्राहरू यस्ता हुन्छन्, जसको मूल्य तलबले होइन, अनुभवले मापन हुन्छ। यी तस्बिरहरू हेर्दा मलाई त्यही समय सम्झना आउँछ—जब बिहानको घामसँगै काम सुरु हुन्थ्यो र साँझको अँध्यारोसँगै दिनको संघर्ष सकिन्थ्यो।

हातमा हेल्मेट, काँधमा भर्‍याङ, अनि मनमा जिम्मेवारी। गाउँदेखि सहरसम्म, धुलाम्मे सडकदेखि खेतका बीचसम्म, हामी इन्टरनेटको बाटो बनाउँदै हिँड्थ्यौँ। कसैका लागि त्यो सामान्य तार थियो, तर हाम्रो लागि त्यो हजारौँ मानिसलाई जोड्ने विश्वासको डोरी थियो।

कहिलेकाहीँ अग्लो पोलमा चढ्दा तल हेर्न पनि डर लाग्थ्यो। तर डरभन्दा ठूलो थियो आफ्नो कामप्रतिको जिम्मेवारी। सुरक्षा अपनाउँदै, एक–एक तार मिलाउँदै, फाइबर जडान गर्दा मनमा एउटै सोच हुन्थ्यो—"आजको मेहनतले कसैको संसार जोडिनेछ।"

कुनै दिन केबलको ठूलो ड्रम सडकभरि गुडाउँदै लैजानुपर्थ्यो। कुनै दिन खेतको डिल हुँदै केबल तान्नुपर्थ्यो। कहिले घरको छतमा बसेर फाइबर स्प्लाइस गर्नुपर्थ्यो, त कहिले गाउँका बालबालिका उत्सुकतापूर्वक हाम्रो काम हेरेर मुस्कुराइरहेका हुन्थे। उनीहरूको त्यो मुस्कानले दिनभरिको थकान बिर्साइदिने गर्थ्यो।

यी तस्बिरहरूमा केवल काम मात्र छैन। यहाँ संघर्ष छ, सिकाइ छ, साथीहरूको साथ छ, र एउटा सपना पनि छ। धेरैपटक घाम, हावा, धुलो र चिसोसँग लड्दै काम गरियो। तर प्रत्येक सफल जडानपछि आउने सन्तुष्टि शब्दमा बयान गर्न सकिँदैन।

आज पछाडि फर्केर हेर्दा महसुस हुन्छ—यी दिनहरूले केवल फाइबर बिछ्याएनन्, जीवनका धेरै पाठ पनि सिकाए। धैर्य, अनुशासन, टोलीमा काम गर्ने कला, सुरक्षा, र कुनै पनि काम सानो हुँदैन भन्ने विश्वास।

फाइबरको एउटा सानो तारले संसारलाई जोडेजस्तै, मेहनतका साना–साना कदमहरूले पनि भविष्य निर्माण गर्दारहेछन्।

यी तस्बिरहरू केवल सम्झना होइनन्, एउटा यात्राका साक्षी हुन्।
यात्रा अझै जारी छ, सिकाइ अझै बाँकी छ, र नयाँ गन्तव्यहरू अझै अगाडि छन्।

सुरेन्द्र ऐर